Potten
en schalen zijn vertrouwde, dagelijkse objecten. Door deze in een
nieuwe context te plaatsen, ze van hun functionaliteit te ontdoen,
er vreemde elementen aan toe te voegen (zowel in textuur, kleur, als
vorm) ontstaat bij de kijker een dualistisch gevoel:
herkenning - vervreemding.
Zonder de herkenning kan de kijker een nieuwe duiding of
interpretatie geven; soms roept het associaties op (uit de natuur,
andere culturen, herinneringen...).
Het spel tussen wat ik maak en wat de andere erin ziet, is zelden
een contradictie, meestal een verrijking.
Bij het maken is vooral het gevoel van belang;
dynamiek, beweging, open- geslotenheid, het spelen en zoeken naar
evenwicht. De kijker voegt daar een concreet verhaal aan toe. Lijnen
vormen en gedachten, liefst in beweging... het blijft dansen op een
slappe koord. |
